De werkelijkheid boeit me te veel om haar alleen maar na te maken. Ik wil voelen wat ik zie, maar vooral ontdekken wat er gebeurt als ik de realiteit uit zijn verband haal. Dan kan een lichaam een landschap worden en krijgt iets alledaags ineens iets vreemds. De mens blijft in mijn werk vaak herkenbaar aanwezig, soms alleen in onderdelen, maar uiteindelijk draait het om nieuwsgierigheid: om het vertrouwde steeds weer anders te bekijken. Wat ik al eens heb gedaan, trekt me meestal minder; ik zoek graag naar een volgende mogelijkheid.
Fotografie loopt al heel lang als een rode draad door mijn leven. De laatste jaren is daar het schilderen bij gekomen, inmiddels één dag per week. En kennelijk neem ik mijn nieuwsgierigheid gewoon mee van het ene medium naar het andere: ook met verf kom ik vanzelf terecht op plekken die ik van tevoren niet had bedacht.
Het komende jaar wil ik die werelden vaker bij elkaar brengen en experimenteren met combinaties van fotografie en schilderen. Ook nieuwe technologie, zoals AI, gebruik ik om te ontdekken wat ermee mogelijk is. Voor mij bestaat er geen recept voor een goed beeld en al helemaal geen voorschrift voor de manier waarop het tot stand moet komen. Elke nieuwe techniek vergroot het speelveld. Ik vermoed dat Rubens en Picasso met grote nieuwsgierigheid — en misschien zelfs met een beetje jaloezie — naar onze mogelijkheden zouden hebben gekeken.